Szkolenie na bazie funkcji obronnych daje duże poczucie bezpieczeństwa. Pies staje się naszym partnerem, rozumiemy się. Czujemy się bezpiecznie w jego towarzystwie - mamy wspaniałego, niezawodnego, oddanego, wiernego ochroniarza, który pilnuje nas, domu, terenu. W razie realnego zagrożenia jest w stanie obronić, odeprzeć atak.

Właściwie jest taki niezawodny sposób, natychmiast rozwiązujący ten problem. Zdaję sobie sprawę, że nie zawsze wykonalny, ale spróbuję jednak zachęcić do stosowania go wobec własnego pieska.

Czy na szkoleniu można rozwiązać taki problem?

Jest to problem, którego nie uda się rozwiązać tylko i wyłącznie na szkoleniu. W pytaniu zawarty jest problem natury wychowawczej.

Z psiego punktu widzenia zareagowała na stan zagrożenia. Podniesiona gwałtownie ręka stała się dla suczki sygnałem - uwaga! niebezpieczeństwo! Wystraszyła się, według niej sytuacja była groźna. Wywołany nią lęk pchnął do działania. Nie powinno jednak to się zdarzyć w przypadku, kiedy nie jesteśmy w sytuacji realnego zagrożenia i rzeczywiście potrzebujemy obrony.

Niestety nie. Ten problem jest natury wychowawczej - nie tkwi w braku szkolenia, a w psychice psa. Należałoby zastanowić się nad przyczyną ucieczek, zrozumieć psa i jego zachowanie.

Właściwie tak. Koncentracji trzeba nauczyć. Można i trzeba nad nią popracować.

Dobrze byłoby zaobserwować, co jest lepsze dla naszego psa. Brak kłopotów ze zdrowiem, dobra kondycja fizyczna, piękna, lśniąca sierść i zjadanie posiłku z apetytem świadczy o prawidłowym żywieniu.

Jeżeli kwiaty stały w zasięgu zdrowego, dobrze żywionego psa i zjedzenie ich nie było próbą uzupełnienia brakujących mu składników diety, możemy uznać, że znalazł sobie rozrywkę. Nudził się w czasie naszej nieobecności, znalazł kwiatki, poczuł się jak na łące (nie rozróżnia gatunków) i pobawił się, znalazł sobie zajęcie.

Trzeba nauczyć psa poprawnych, pożądanych przez nas zasad kontaktów z ludźmi. Również właściwego sposobu witania się. Powinno się pokazać psu jaki sposób okazywania uczuć akceptujemy - uświadomić, czego nie tolerujemy w jego zachowaniu, a czego od niego wymagamy.